I’m back!

Το ξέρω, θα μου πείτε “who cares”, αλλά please, κάντε μια προσπάθεια να χαμογελάσετε. Φορμάτ και νέες μνήμες  για το pc, shiny new διάθεση για μένα! I’m really back σας λέω, και θα κρατήσω αυτό το μπλογκ για να μου το θυμίζω

Θά θελα νά ‘μουνα η γκόμενα στη βάρκα σου…

Λογικό δεν είναι;;;

DADDY COOL

Πήγε η μανούλα εκδρομή κι αφησε τον πατέρα μου μόνο κι έρημο. Είπα να του κάνω παρέα. Κάποια στιγμή που έχω αποσυρθεί στα ιδιαίτερα μου, τον ακούω να με φωνάζει επιτακτικά! Τρέχω να δώ τι με ήθελε..είχε στην τηλέοραση την αγαπημένη του διαφήμιση!!! (ο μπαμπας μου σιχαινεται τις διαφημισεις!)

Ιδού:

ΔΙΛΗΜΜΑ

Δε μπορώ να αποφασίσω ποια διασκευή τραγουδιού του φετινού καλοκαιριού είναι χειρότερη.. Το “Μη φεύγεις” της Έλενας Παπαρίζου ή το “Δικός σου για πάντα” της Χρύσπας…. τείνω προς την Χρύσπα γιατί το τραγουδάκι είχε χαρακτήρα και τον έχασε… Ας το απολαύσουμε λοιπόν σε μια ζωντανή του εκτέλεση απο το Θρύλο Μιχάλη Ρακιντζή:

jukebox

Το blog μου έχει καταντήσει τζουκμποξ, αφου ουσιαστικά δεν εχω και κατι φοβερο να προσθέσω.

Aπό την μια χαιρομαι που εμπλουτιζω τα μουσικα μου ερεθισματα, εστω και με τις προτροπές των φίλων μου, από την άλλη, αρχίζω να ανησυχώ για τις προτιμήσεις μου… Aπο χτες εχω ακούσει πάνω απο 30 φορές το Siren της Tori Amos, και τώρα το έχω ρίξει στο I want you του Ελβις Κοστέλλο, από την Fiona Apple (το ακούω συνεχόμενα απο το μεσημέρι, κι είναι 22.οο) . To τελευταίο δε, σε συνδυασμο με την προσεκτική ανάγνωση των στίχων έχει επηρεάσει την ήδη διαταραγμένη ψυχολογική μου κατάσταση. Αν γνωρίζει κανείς καμμιά άλλη ψυχωτικιά να μου προτείνει, ευχαρίστως…

προς το παρόν, ΠΑΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ…

Σταμάτης Κραουνάκης said so…

Όπου κι αν πας θα ‘σαι πάντα εδώ θα ‘χεις κλειδί και θ’ ανοίγεις την πόρτα

όμως φοβάμαι μωρό μου μη φύγω εγώ.. έλα να πάμε οι δυο μας μια βόλτα.

Πάμε στον Άδωνι για καφέ που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά και αράζουνε και αθλητές

και που πηγαίνει και μια χοντρή νευρικιά Κυριακή να της φύγει το στρες.

Κι όλα μοιάζουν ένα τίποτα και κυκλοφορούν ανύποπτα

κι είσαι η λαχτάρα μου ο καφές και τα τσιγάρα μου.

Ότι κι αν ζήσουμε το ‘χουμε δει σαν μία σκηνή από άλλη ταινία

Κι όλος ο κόσμος – μωρό μου – μπορεί και το ζει έλα – κερνάω καφέ στην πλατεία.

To σημείο “G” του πληκτρολό_ιου…

…χάλασε! Mαλλον από το πολύ ζούπη_μα! Πώς θα _κρινιάζω τώρα?? __κκρρρρρρρ…..
[ Ευτυχώς το δικό μου δεν έχει φόβο! :S ]

Καφρώδης Οίνος: Ένας μεθυστικός τύπος άνδρα

Συζητώντας με μια παλιά φίλη τα ερωτικά μας, συμφωνήσαμε για άλλη μια φορά πως μας τραβάνε τα “κακά παιδιά”, οι άντρες που είναι λιγο αλήτες, παρόλο που καταδικάζουμε την άσχημη απέναντι μας συμπεριφορά τους! Κλασσικά, λογω ανασφάλειας η γυναίκα αναγκάζει τον εαυτό της σε δοκιμασίες απέναντι στον αυστηρό “ΚΡΙΤΗ”, νομίζοντας πως άπαξ και περάσει τα τεστ, θα ανέβει η αξία της. Καποια στιγμή, όντως διάλεξα έναν του είδους. Ευτυχώς, όχι για πολύ. Δεν είμαι φίλος του Αλκοόλ.

το βιντεάκι αφιερωμένο

21.04.2007

Κι ενώ λυσσομανούσε ο αέρας στα Τάρταρα, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να του πάρω μια πίπα.

All is well…and all will be well…in the garden.

θα ήθελα να είμαι ο Chance Gardener από την ταινία “Being there”